Apr 112014
 

140411 Over en sluiten

Man, man, man. Wat kan je dan ineens diep in de put zitten. En alleen nog maar nooduitgangen zien die de boel er niet beter op maken.

Maar nu is het klaar. Einde. Basta. Over en sluiten.
Niet dat het echt zo werkt natuurlijk.

Maar het is prettig te merken dat mijn rug iets rechter wordt, mijn schouders minder gespannen en dat mijn kin licht omhoog gaat door deze woorden te denken. Nu is het klaar. Einde. Basta. Over en sluiten.

Vanavond is de Leidse Singelloop. Vorig jaar deed ik mee en struikelde ik over mijn eigen voeten. Auw! Shirt kapot, elleboog kapot. Wonderlijk genoeg was die val verder bijzonder helend. Ook toen zat ik flink in de put. De smak tegen het asfalt resette mijn hoofd. Tenminste, daar leek het wel op.

Aan de Singelloop van vandaag doe ik ook mee. Ik ben niet van plan te vallen. Dat is de afgelopen tijd al genoeg gebeurd.

Mijn handen trillen, mijn benen voelen slap. Mijn hartslag is te hoog en mijn ogen zijn dik en branderig door huilbuien. Maar de zon schijnt op de ranonkelstruik in de tuin waardoor de bloemen goud lijken in plaats van geel. Hond speelt met een bal alsof ze nog geen 3 jaar is en niet bijna 13.
Ik duw mijn kin licht omhoog, probeer mijn schouders te ontspannen en recht mijn rug. Ik laat me godverdomme niet door anderen de put in duwen.

Klaar. Einde. Basta. Over en sluiten.

Apr 082014
 
Foto: postertje van www.tuimeltekst.nl

Foto: postertje van www.tuimeltekst.nl

Perfectionistisch ben ik, al wil ik dat niet weten. Ik heb ook een (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel, en die haakjes die ik graag om het woord ‘te’ zet, kun je gerust wegdenken.

En dus schreef ik ruim op tijd een verjaardagskaartje aan mijn peettante. Niet zomaar eentje met ballonnen, bloemetjes en taarten: voor mijn peettante moet ik iets met kunst kiezen. Ook schreef ik niet eenvoudig “Gefeliciteerd!” maar moest ik een heel verhaal schrijven – maar voor de verandering schreef ik dan weer niet álle voorletters van mijn tante in de adressering. Ik lette er wel op dat ik de postzegel netjes recht plakte.

Moesten Grote en Kleine Broer verjaardagskaarten aan hun peetoom en peettante sturen? Moesten zij uitgebreid vertellen hoe goed het ging op school? Kreeg mijn moeder het bij hen ook Spaans benauwd als ze niet alle titels en voorletters juist vermeldden?

Natuurlijk doe ik de dingen die ik doe zo goed mogelijk – binnen mijn mogelijkheden. En uiteraard voel ik me verantwoordelijk voor de dingen die ik doe – maar meer dan mijn eigen verantwoordelijkheid kan ik niet op me nemen. En toch doe ik altijd meer dan nodig en voel ik me verantwoordelijker dan ik ben.

Toen ik ooit tegenstribbelde omdat ik verplicht mee moest op familiebezoek en de broers zomaar thuis mochten blijven, maakte mijn vader me duidelijk dat ik mee moest omdat het mijn taak was om als uithangbord van ons gezin te fungeren. Mijn moeder had me toen al meerdere keren verteld dat ik vooral niet zo dom moest zijn om de fouten te maken die zij gemaakt had.

Ik moest perfect zijn en nooit was dat goed genoeg.

Ik snap hoe dat nog steeds doorwerkt. Ik denk dat ik mag geloven dat ik goed genoeg ben zonder nog beter van mezelf te eisen. Maar ik heb geen idee hoe ik dat nou in de praktijk aanpak.

  •  Tuesday 8 April 2014
  •  Posted by on Tuesday 8 April 2014
  •   2 Responses
  •  Tagged with:
Apr 072014
 

140407 Zit je daar nu nog meeZit je daar nu nog mee?” reageerde mijn moeder jaren geleden stomverbaasd op mijn tranen over mijn onvervulde kinderwens. Ongeveer een halfjaar eerder had ik de psychiatrische dagbehandeling afgerond, ik was weer aan het werk en daaraan, en aan het in balans houden van mezelf, had ik mijn handen vol. Vandaar dat ik een maand of twee voor het gesprek met mijn moeder, het ziekenhuis had laten weten dat ze mijn dossier maar moesten sluiten.
Ik was een dagje op pad met mijn moeder in een zoveelste poging nader tot elkaar te komen – die poging kon dus na mijn moeders opmerking als mislukt de boeken in.

Natúúrlijk zat ik er nog mee. Zelfs nu zit ik er nog heel af en toe weleens mee, al kan ik alle voordelen van een kinderloos leven inmiddels erg waarderen.

De opmerking van mijn moeder galmde de afgelopen 12 maanden vaak door mijn hoofd. Soms zachtjes op de achtergrond, soms luid dwars door alles heen. Bijvoorbeeld toen K. en ik met mijn ouders gingen lunchen en ze klaagden over alle begrafenissen waar ze naar toe moeten: het was bijna elke maand wel raak. Heel droevig natuurlijk, hoewel verdriet bij hen geen rol leek te spelen, maar gezien hun leeftijd onontkoombaar.

Ik zweeg over twee van vier mensen die ik de afgelopen 12 maanden verloor – ik zweeg over alle vier, eigenlijk, maar over twee zweeg ik het meest.
Ik zweeg over A., zo belangrijk voor Poco Loco, die er bijna een jaar geleden voor koos om uit het leven te stappen. En ik zweeg over mijn schoonachternichtje die zo vocht voor haar leven en, maar 10 maanden oud, vandaag precies een jaar geleden overleed.

“Zit je daar nu nog mee?” hoor ik mijn moeders stem sindsdien regelmatig in mijn hoofd.

Verdriet en gemis. Rouw. Natuurlijk zit ik daar liever niet mee. Maar het wordt nou eenmaal gratis bij liefde meegeleverd.

Apr 012014
 

140401 Op een campingstoeltje in de schuur

De tijd vliegt, mijn hoofd zit bomvol, alles is intensief – en daardoor was ik ervan overtuigd dat het maanden geleden is dat ik een blog schreef over de denkbeeldige cameraploeg die zich jarenlang op mijn rechterschouder bevond.

Maar ik schreef er pas nog over. En dus kan het begin dat ik voor deze blogpost had bedacht de prullenmand in. Wat ik destijds, toen de cameraploeg nog op mijn schouder zat, niet had bedacht en ook nooit had durven bedenken, is dat zo’n ploeg werkelijkheid kan worden.

Vorige week kreeg ik een mailtje. Of ik zou willen meewerken aan een 10-delige serie over psychiatrische aandoeningen? Met de serie willen de makers laten zien dat een psychische aandoening ingrijpend is, maar vooral ook wat je ondanks alles wél (weer) kunt. En ook hopen ze zo het stigma rondom psychiatrische aandoeningen te verminderen.

Ik! Een echte cameraploeg! En misschien met mijn snuit op tv! Jee! Ehm… ja! Ik bedoel, niet vanwege de tv, maar vanwege het idee achter de serie. Dat is wat ik ook probeer uit te dragen – hier, en met Poco Loco.

En dus zat ik gisterochtend meer dan een uur lang met de researcher van het programma aan de telefoon. In de schuur. Op een campingstoeltje. Omdat de buurman juist gisterochtend kluslieden met oorverdovend hard snerpende boren over de vloer had.

De researcher zag wel wat in mijn verhaal. Binnen een maand hoor ik of de regisseur dat ook ziet. Nog niks is dus zeker. Behalve dat de serie er komt. En dat ik na het gesprek stuiterend van alle adrenaline naar mijn werk ging.

Blogs over denkbeeldige cameraploegen op mijn schouder vind je hier.

Mar 282014
 

140328 Eager to please

Of ik geïnterviewd wil worden over het gebruik van Yammer, werd me onlangs gevraagd en nadat ik in m’n agenda had gecheckt of ik kon, zei ik ja. Wat ontbreekt in deze gang van zaken?

Als ik zuchtend wegens moe, teveel andere dingen te doen en gebrek aan zin op pad ga voor de afspraak, zegt mijn collega langs haar neus weg: “Je kunt natuurlijk ook nee zeggen.”
“O ja!” doe ik grinnikend quasi-verbaasd. “Dat kan ook nog!”

En sindsdien zit het zinnetje ‘eager to please’ in mijn hoofd.

Om antwoord te geven op wat er ontbreekt in de gang van zaken: dat is de vraag of ik wel wil. En of ik, al zegt mijn agenda dat ik ruimte heb, er ruimte voor in mijn hoofd heb, en ruimte in mijn tijd.

“Ik heb voorbereidingstijd nodig”, vertelde F. vorige week op de GGZ Kennisdag in een workshop over werken met een psychische aandoening. “En planningstijd en verandertijd.”
Tijd om prikkels te verwerken, schreef ik daar in mijn aantekeningen bij. Wat tijd betekent om de boel aan te harken: welke emoties horen bij het hier & nu en welke emoties niet? Welke herinneringen zijn opgeroepen en heb ik daar wat aan of moet ik die weer terugstoppen waar ze zaten? Het houdt ook in dat ik tijd nodig heb om te beslissen of nieuwe ideeën die in mijn hoofd heen en weer springen de moeite waard zijn om te onthouden, en tijd om ze tot gebruik op te bergen door ze ergens op te schrijven.

Maar ja. Stel dat ik nee zeg – natuurlijk vinden mensen me dan niet meteen stom. Natuurlijk verdwijn ik dan niet in onzichtbaarheid. En toch zeg ik altijd ja als mijn agenda ja zegt. Eager to please.

Dit blogje schrijven kostte me moeite. Omdat het een beslissing om ergens nee op te zeggen afdwingt.
Maar ook ja tegen mezelf. En daar zal het wel om gaan, vermoed ik.