Geur – je ziet het niet, je hoort het niet, je voelt het niet. Vaak kun je nauwelijks aan anderen beschrijven wat je ruikt. Van welke geur werd ik maandagnacht nou eigenlijk wakker? En wat rook ik op het toilet van mijn werk toen ik voor het eerst besefte dat het echt helemaal niet goed met me ging, toen ik jaren geleden zwaar depressief bleek te zijn? Een geur, stank eigenlijk, een zwaar mengsel van schoonmaakmiddelen en meer rook ik daar en ik alleen rook dat. Het was een geur die zo allesomvattend was dat ik bijna niet kon kijken, alsof het licht het niet goed deed, alsof ik door een mistige damp mijn weg moest zoeken. Depressiviteit is daarom in mijn herinnering in de eerste plaats verbonden aan een geur. Net als migraine trouwens – nog voor ik voel dat ik hoofdpijn heb, ruik ik het: migraine heeft de geur van de uitlaatgassen van brommertjes en van auto’s alsof ik ermee in een te kleine ruimte opgesloten zit. Door bepaalde geuren zit ik ineens op het gammele krukje bij mijn grootmoeder in de keuken en de beste boeken ruiken het lekkerst. Vakantie in Griekenland ruikt naar kruiden en Istanbul ruikt naar salep.

Ik las laatst dat je niets ruikt als je slaapt. Daar geloof ik niks van. Ik droom weleens geuren. En ik werd er maandagnacht dus wakker van. Met piepende meters, een warmtecamera, zaklampen en een hoop gestommel stelde de opgeroepen brandweer vast dat er geen sprake was van explosiegevaar of andere vervelende zaken. En een gebroken nacht ruikt voortaan naar een verontrustende, niet te plaatsen olie-achtige geur.

“Gisteren heb ik trouwens weer een interessant verzoek in m’n mail gekregen. Het wordt nog ‘ns een schatkist, die mailbox van mij”, zei ik vanochtend op Twitter en Facebook. Afgelopen donderdag vroeg een uitgever me om een boek over borderline te proeflezen – graag!, was natuurlijk mijn antwoord. En nu wil een tijdschrift mij interviewen – ik zeg weer geen nee.

Maar behalve deze leuke mailtjes zit er ook nog iets anders in mijn inbox. Namelijk een uitnodiging voor een feestje van mijn ouders.

“Laatst kreeg ik een uitnodiging voor een feestje”, vertelt T. “Gelukkig had ik al iets anders, dus ik kon gewoon afzeggen. Ik ken die mensen amper, ik kende geen van de andere gasten en ik hou helemaal niet van feestjes!”
Ik knik. Ik heb geen hekel aan feestjes. Alleen weet ik me er geen raad mee. Al die mensen met wie je wel of niet moet praten, al die geluiden die zo hard binnenkomen dat ik niet meer goed kan zien – luister en kijk maar eens naar de begintune van de serie Homeland om te horen wat er dan in mijn hoofd gebeurt (zet ‘m hard zo hard mogelijk).
“Is het niet raar”, reageer ik, “dat je niet gewoon kunt zeggen dat je de uitnodiging niet aanneemt? Dat je het gevoel hebt dat je moet verantwoorden waarom je niet kunt komen?”

Ondertussen reageert mijn lichaam direct op de uitnodiging van mijn ouders, nog voor ik kan bedenken wat ik ervan vind. Steen in mijn maag, dichtgeknepen keel, knoop in de spieren tussen mijn schouders. En vraag ik me af wat ik nu weer moet zeggen om het af te wimpelen. Terwijl het heel eenvoudig is: ik hoef niks te verzinnen. Ik zit aan de andere kant van de Atlantische Oceaan op de dag van het feestje.