Mar 222012
 

“Verlatingsangst”, zeg ik als ik me net heb omgedraaid om te gaan slapen. “Dat is momenteel mijn grootste probleem.” Ik heb een redelijke dag totdat ik de aanmeldingsformulieren van de ggz in de brievenbus vind. 31 vragen om inzicht te geven in mijn schaduwkanten. 31 vragen en slechts beperkte ruimte om een antwoord op te schrijven: paniek grijpt me naar de keel, stompt in mijn maag. Hoe geef ik in een vakje van 1,5 x 16 cm woorden aan dat gevoel dat maakt dat ik wil schreeuwen?
“Verlatingsangst het grootste probleem?” echoot K. “Dat wist ik niet.”
“Hoe weet jij dan of jouw vriendinnen vriendinnen zijn?” hervat ik bij het ontbijt het gesprek. Mijn angst is zo groot dat ik nauwelijks de woorden vriendschap, vriend en vriendin durf uit te spreken. “Hoe weet je of dat ene sms’je dat je stuurt niet net dat ene sms’je te véél is, dat je daarmee alles kapotmaakt? Hoe weet je of het oké is?” Het is niet precies wat ik bedoel, maar K. lijkt het toch te begrijpen.
“Van wie kwam het idee om zondag te gaan wandelen?” vraagt ze.
“Van T.”, antwoord ik braaf.
“En zou ze dat aan jou vragen als ze geen zin had om samen met jou iets te doen?” Ik schud mijn hoofd.
“En dat je op pad gaat met S.: zou jij met iemand die je niet graag mag een weekend op stap gaan?” Ik schud weer mijn hoofd. Rationeel weet ik het allemaal wel. Maar bij niets is zo’n groot gapend gat tussen verstand en gevoel als bij vriendschap. De angst om me aan iemand te binden. De angst dat ik me vergis. De angst om in de steek gelaten te worden.

En de angst dat iedere keer als ik aan deze angsten aandacht besteed, de genegenheid voor mij bij mijn vrienden een beetje afbrokkelt.

Write On Thursday: #WOT, een initiatief van Karin Ramaker. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht. Het gaat erom dat je het woord dat op donderdag opgegeven wordt, gebruikt in z’n meest vrije vorm. Het #WOT-woord is deze keer vriend.

  7 Responses to “Verboden te lezen voor vrienden”

  1. Ik kom van ver, probeer dichterbij te komen. Ga nu even niks opbeurends zeggen over hoe goed jij het wel niet doet. Je geen advies geven, dat geloof ik allemaal wel. En jij ook. Doe ik dus niet. Ik schrijf dit op om er even te zijn. Meer niet. Zinnen aan elkaar geregen, door punten onderbroken. Eventjes maar. Ik heb het nergens over, maar ben al weer een stukje op de volgende regel. Ik ben er. Even. Voor jou, terwijl je dit leest. Nergens over, zei ik al. Hoeft ook niet, al die zingeving. Daar gaat het niet om. Het gaat er om dat jij voelt dat ik er even ben. Bij jou. Betekent verder niks, behalve dan dat ik je alvast vertel dat ik zo ook weer ga. Maar ook dat ik terugkom. Gevraagd en ongevraagd. Wilde ik je even laten weten. Verder niks. Niet ingewikkeld, kost geen moeite. Mij niet en jou niet. Maar ik weet dat jij dit leest. Dat is genoeg. Voor mij. Ik hoop dat je je niet verveelt, maar weet dat ik op bezoek was. Bij jou. Even kijken. Dat is alles. Laten zien dat jij bestaat, zoals ik ook besta. Simpel. Dag Marieke, nu ga ik weer. Wacht maar tot ik terugkom!

  2. Heel herkenbaar geschreven.
    Toch wil ik je een riem onder ‘t hart steken. Het vergt input om een vriendschap te onderhouden, dus daar ku je alleen maar goed aan doen!

  3. ku = kun, #stopdetijd ;-)

  4. Echte vrienden blijven… no matter what you do… al heeft het me ook enige jaartjes gekost om dat te geloven. Je staat hierin dus niet alleen. Mooie openhartige bijdrage, vergt moed!

  5. Vriendschap is een raar iets. Verwarrend ook. Maar K weet het goed samen te vatten. Mensen willen niet iets leuks doen met iemand die ze niet mogen. En een sms’je te veel? Vriendschap moet dat aankunnen. Want vrienden accepteren jou, precies zoals je bent.

  6. als je twijfelt aan de ander, twijfel dan eigenlijk aan jezelf? #vraagje

  7. waarom bang om iets te doen bij een vriend!

Leave a Reply

%d bloggers like this: