Dat gevoel van genadeloze vermoeidheid, dat gevoel waarbij mijn ogen branden, mijn benen van lood en elastiek tegelijk lijken te zijn, mijn armen niet te tillen zo zwaar, mijn hoofd niet fris. Dat ik alleen maar wil slapen, al is het midden op de dag.
Dat gevoel van totale wanhoop, dat me zomaar uit het niets bij de kladden grijpt, waardoor ik me op de grond wil werpen, dubbel geklapt alsof iemand me in mijn maag heeft getrapt. Dat gevoel dat zo heftig is dat het alleen met lichamelijke pijn te bestrijden is, waardoor mijn hoofd vol stroomt met beelden hoe ik mezelf te lijf ga met scherpe voorwerpen, mezelf in elkaar ram.
De zekerheid, van het ene op het andere moment, dat ik iedereen aan wie ik zo heel aarzelend gehecht ben geraakt zal verliezen, dat ze me de rug zullen toekeren, me zullen uitkotsen.
Dat gevoel van volkomen leegte, dat ik geen idee heb wat mijn rol is op deze wereld, het doel van mijn leven, dat ik niet meer kan verzinnen waarom ik hier nog zou blijven.
De angst dat ik op een kwade dag al deze gevoelens niet meer zal kunnen beheersen.
Soms overvallen ze me maar één keer per dag, deze gevoelens. Dat zijn de goede dagen.
Een dagje vrij van mezelf. Even vrij van deze donkere wolk vol vernietigende gevoelens die altijd en overal met me meekomt, even niet bang hoeven zijn voor het moment dat hij zijn lelijke lading weer over me uitstort. Een dagje, eventueel een halve dag of een uurtje desnoods vrij zijn in mijn hoofd, vrij in mijn hart.
Erover blijven dromen is het minste dat ik voor mezelf kan doen.
Tsjees, wat heb je de woorden weten te vinden om dit te beschrijven. Een stukje ‘inzicht geven in’.
Knap.
Ja, daar heb je wat aan he, een compliment daarover
Beklemmend, beangstigend ook lijkt me om dit zo te moeten voelen.
Ik wou dat ik je een doosje VRIJHEID kon toezenden…
Digitaal kopje koffie dan maar?
xx
Die digitale kop koffie bevalt me prima! Bedankt voor je reactie
Ik lees jouw verhalen met heel veel respect. Je vind mooie zinnen om verschrikkelijk gevoel te beschrijven, je raakt me daarmee. Dankbaar dat je me deelgenoot maakt. Ik hoop dat het jou helpt om georganiseerd genoeg te blijven! Dat gun ik je, en ook mezelf, want ik wel graag wel even verder lezen. Schrijven dus, Marieke!
Schrijven blijf ik doen, geen zorgen
Heb ik inderdaad nodig om mezelf bij elkaar te houden!
Jeetje, wat afschuwelijkl. Maar wat móói omschreven.. Ik wens je veel vrije dagen toe mét jezelf, want als je het zo kunt verwoorden móet je wèl een prachtig mens zijn!
Dank je wel!
Pfff… Heftig… Zwaar… En idd mooi omschreven, ik wens je vrije dagen toe
De hoop dat je op een dag merkt dat al die gevoelens er nog wel zíjn, maar dat ze niet meer over de rand van de kanalen klotsen, dat ze geen tsunami meer veroorzaken maar binnen hun oevers en kades blijven, dat ze hanteerbaar zijn. Die hoop, daar op door blijven gaan.
Laat dat zonnetje maar door het grijze wolkendek komen, vandaag.
Die dagen zoek ik precies, zoals jij het omschrijft. Dank!