De kennel waar Hond regelmatig logeert is er één zonder fratsen en zonder website, maar wel met een mooi rieten dak dat, zo blijkt als ik Hond ophaal, vernieuwd wordt.
“Het is wel een kostbare aangelegenheid”, zegt de kennelbaas met een zucht en een zorgelijk gezicht. “Maar we moesten wel, want het oude dak begon te lekken.” Hij raadt kennelijk dat even de wantrouwende gedachte in mijn hoofd opkwam dat het zo te zien goed boeren is met een kennel. Een gedachte die ik onmiddellijk weer verwerp. Hond heeft het er goed. Ze vindt het er fijn. En ze kan altijd terecht.
Dat de kennel geen website heeft ontdekte ik toen ik er naar op zoek was, jaren geleden. Ik vond er slechts een lelijke opmerking over op een forum. Honds kennel zouden slecht met de dieren omgaan “want onze hond drinkt direct zijn hele waterbak leeg zodra hij thuiskomt”. Dat doet Hond ook. Na het leeglebberen van haar waterbak ploft ze op haar kussen neer om urenlang te slapen, luid snurkend en intensief dromend. Nog nooit had ze verwondingen, kale plekken, doffe ogen of zelfs maar een vlo of teek na een logeerpartij.
Thuis is waar je jas hangt. Hond heeft geen jas. Voor Hond is thuis daar waar haar waterbak staat.
Klopt helemaal! Als we een weekendje naar mijn vader gaan (hond gaat daar gewoon mee) is het eerste wat mijn hondje thuis doet d’r brokken opeten. Bij mijn vader eet ze gewoon vrijwel niet, terwijl ze daar altijd bij haar eten kan. Ik vond dat altijd een beetje raar, maar nu je het zegt…