Het is vakantie. Je wilt genieten, volop, van wat de andere omgeving je te bieden heeft. Van het loslaten van je dagelijkse routine, van het volgen van nieuwe paden, het ruiken van andere geuren en het zien van onbekende vergezichten. Je wil dat bewust doen, want hier heb je een tijd naar uitgekeken, je er op verheugd. Je wilt loslaten wat je los moet laten en je openstellen voor wat zich aandient. Omdat het vakantie is. Omdat het bijzonder is.
Maar waarom doen we dat niet als het niet-vakantie is? Waarom lukt het zo slecht om de overige 47 weken per jaar net zo bewust te genieten van wat zich iedere dag aandient? We kijken uit naar die ene periode (soms ook twee, of drie) in het jaar dat we het allemaal los kunnen laten. We leven zo vaak in de toekomst, zonder oog te hebben voor waar je in het nu allemaal van kunt genieten. Omdat het niet-vakantie is. Omdat het gewoon is.
Wat zou er gebeuren als we dagelijks vakantie vieren? Het bijzondere in het gewone zien? Iedere dag kijken met nieuwe ogen, onze zintuigen open zetten voor wat er is? Loslaten wat we los kunnen laten, ons openstellen voor wat zich aandient? Gewoon het bijzondere in het gewone zien, voordat het gewone heel bijzonder wordt. Aandacht hebben voor wat er is. Vakantie of geen vakantie.
Marjolein schrijft over haar hoofdzaken in Marjolein’s Flow. Onder andere over aandacht voor dit moment, omdat dat het enige is wat er is.
