Waar ik vooral tegenop zag, was het tijdsverschil tussen hier en thuis. Als ik er maar niet van in de war raak, dacht ik, in de war over de tijd als ik zonder tijdsverschil al kan zijn. Als ik er maar niet de hele vakantie moe door ben, dacht ik ook, want vermoeidheid is mijn grote vijand, die maakt dat mijn emoties als een gek heen en weer gaan zwiepen en als iets onhandig is als je op vakantie bent ver van huis, dan zijn dat heen en weer zwiepende emoties. En zo dacht ik wel meer en probeerde ik erop te vertrouwen dat het allemaal wel goed zou gaan maar was ik toch een beetje ongerust.
Helemaal ten onrechte, kan ik nu wel zeggen. Vakanties waren altijd al tamelijk ontspannen dingen, maar deze reis-met-tijdsverschil spant de kroon. Zelden was mijn hoofd zo leeg dat ik zelfs nauwelijks aan bloggen denk – alle weerhaakjes waaraan normaal gesproken zinnetjes, woorden, indrukken en meer blijven hangen zijn gladgestreken. Natuurlijk denk ik weleens aan thuis, aan Hond, aan werk – tot ik bedenk dat jullie daar aan de andere kant van de oceaan in een heel ander deel van de dag zitten dan ik en vaag bedenk ik dan ook nog in welk deel van de dag dat dan is. Maar eigenlijk speelt dat andere leven zich in een ander universum af, zo lijkt het. Het levert hier, bij mij, een ongekende rust en zorgeloosheid op.
En straks voeg ik met alle liefde weer in in dat universum daar aan de overkant. Het lijkt pas over eeuwen zo ver te zijn. Het is al over vier dagen.
